pagina 9 Tenerife - Do. 22 jan. 2026
Alcala
Sluierbewolking waar de zon maar moeilijk doorheen komt.
Na het ontbijt eerst wat boodschappen halen. Vooral papieren zakdoekjes moeten worden aangeschaft want Wil heeft een loopneus. Dit wordt de derde
verkoudheid in vier maanden tijd. Dat gaat lekker.
Omdat de avonden best wel fris kunnen zijn gaan we voor Wil een vest kopen. In onze favoriete zaak kunnen we niet slagen, maar bij Zara ernaast is
het bingo. Wil blij.
Rest van de ochtend brengen we thuis door en maken plannen voor de middag.
Geen strandweer vandaag, althans niet hier. De meeste blauwe lucht zien we in het zuidwesten.
Voor we daarheen rijden stappen we nog even het kantoortje binnen om de dames daar te waarschuwen dat we weer op de intercom knop gaan drukken van de
slagboom in de parkeergarage. Een jongedame loopt mee en wil Herman uitleggen hoe het werkt, Ze doet het voor… en kijkt dan heel verbaasd dat het
rode lampje niet in groen verandert.
Hoe kan dat nou? Het pasje wordt in het kantoor goed uitgelezen. Wat raar!
Enfin, ze neemt het pasje mee en een collega drukt op de knop zodat wij weg kunnen rijden. Een nieuw pasje krijgen we niet en alle keren dat we in
en uit de garage willen moet er op de knop gedrukt worden zodat men van binnenuit de slagboom kan openen.
De rit gaat richting San Juan, maar ons doel is Alcala.
Op een groot terrein kunnen we parkeren (één van de weinige vrije plekken).
We slenteren langs de kust eerst richting het dorp. We herkennen het van een vorige keer. We lopen tot voorbij het strandje dat best wel aardig bezet
is. Hier is het wel strandweer.
Alcala telt meerdere kleine zwarte lavastranden. Playa de Alcala is het grootste en het meest centraal gelegen. Het is omringd door steile rotsen en kan alleen bereikt worden via een trap.
Er zijn leuke foto's te maken van de zee en de twee kleine eilandjes.
Lekker in de zon lopen we vervolgens de andere kant op, langs de zwarte rotsen. Tot aan het zwembad dat tussen de rotsen is gecreëerd.
Dan terug en pakken we een terrasje. Even lekker wat drinken.
Na het afrekenen zoeken we de auto op en rijden via de snelweg terug. Omdat Herman de Google navigatie gebruikt horen we dat er een ongeluk is geweest op de snelweg en dat er een flinke file staat. We worden omgeleid. Dat gaat eerst wel goed, maar zodra we in Costa Adeje komen is er binnendoor ook een flinke file.
De rit naar huis duurt al met al veel langer dan ons uitstapje in Alcala.
Bij Robinson gaan we binnen zitten en H. eet daar een cordon bleu en ik een gemengde vleesspies. En een goeie Irish coffee voor Herman en ik ga voor de Bananasplit. We hebben tenslotte vakantie.
verder