Wilisweg



pagina 6 Tenerife - Ma. 19 jan. 2026

Playa San Juan

Om 10:30 uur lopen we naar Europcar om een huurauto op te halen. Het kantoortje blijkt in een hoek verstopt te zitten.
Na de administratieve handelingen kunnen we in de garage beneden de auto gaan halen. De helling naar beneden is echter best steil… niet geschikt voor Willetje, dus Herman gaat even alleen. Hij komt naar boven rijden in een grijze Peugeot 208. Het kenteken heeft MWB erin, makkelijk te onthouden dus.
We rijden door Playa de las Americas en door een stukje van Costa Adeje. Het is overal druk en vol. Mensen krioelen door de straten. Even ergens stilstaan om de auto beter te bekijken is er niet bij.
Uiteindelijk parkeren we in de garage van Vista Sur. Dat kost 28 euro per dag. En dat is nog meer dan de prijs van de huurauto. Ter compensatie van het feit dat internet in onze kamer niet goed werkt krijgen we 40% korting. Dat scheelt weer. Inmiddels weten we dat we niet alletwee tegelijk moeten internetten, dan is de verbinding best te pruimen. Alleen filmpjes worden slecht geladen. En het maakt uit waar je in de woning bent.

Onze lunch bestaat uit stokbrood met gebakken ei.
Geen strandweer vandaag. Waar is de blauwe lucht dan wel? Verderop aan de kust zien we, dus is het plan snel gemaakt om even naar Playa San Juan te rijden. Kan Herman de auto ook op de snelweg even testen.

  

Niet veel later arriveren we in de kustplaats San Juan. Parkeren is ook hier een dingetje, maar voor een winkelpand lukt het, en nog kosteloos ook.
Al snel belanden we bij het zwarte strandje bij het haventje.


Aan de andere kant van de haven is de pier waar wij 4 jaar geleden hebben gelopen en toen het strand vanaf die kant konden bekijken. Dezelfde bootjes liggen er nog zo lijkt het.
Het is lekker rustig hier met badgasten.




  

In het zonnetje wandelen we langs de kust tot aan een grote torenachtig gebouw gemaakt van grote stenen die op sponsen lijken, ook zo'n open structuur. Toch eens uitzoeken waar dit bouwwerk voor dient. Horno de la Cal is de naam.

  
De Horno de la Cal in Playa San Juan is een historisch, kegelvormig monument uit de 19e eeuw. Deze kalkoven diende voor het bakken van kalksteen bij hoge temperaturen om kalk te produceren voor bouwmaterialen.
De oven is gerestaureerd, maar niet meer in gebruik. Het is een opvallend industrieel erfgoedstuk
Op een terras drinken we wat.
Daarna via de kustweg TF 47 terug.
Thuis om 17:00 uur waar geen zon te zien is.

Bij Friends, in het zijstraatje, eten we een spies gerecht. De eigenaar is een Nederlander. De zaak is goed vol en er lopen veel obers rond. De service gaat in het begin erg snel… te snel eigenlijk. In rap tempo komen de drankjes en gerechten op tafel.
Maar dan stagneert het. We vragen een dessertkaart, maar die komt niet. Opnieuw vragen dus. Ondertussen wordt er door een ober bij de tafel naast ons met eten gestrooid. Stukjes groente in saus blijft enige tijd op de grond liggen bij een tafelpoot en daar wordt een paar keer ingetrapt. Eindelijk raapt een ober het met zijn handen op. De vloer schoonvegen is er niet bij.
We bestellen ieder een Irish coffee. Dat wordt geleverd met een grote toef slagroom, maar zonder lepel en ook suiker ontbreekt. De lepels worden op ons verzoek alsnog gebracht met excuses. De drank is best lekker, zeker met wat suiker uit de tas van Wil. Tja… je moet overal op voorbereid zijn. Een tafel achter ons wil de rekening, een ober denkt dat wij om de rekening vragen en dus krijgen we ons bonnetje op onze tafel. Oké… prima, we zijn toch klaar en willen betalen met VISA . Het duurt best lang voordat er een ober komt met het betaalapparaatje. Dan gaat het fout. De VISA kaart wordt niet geaccepteerd… waarschijnlijk komt dit vaker voor want de ober rent al snel weg en zoekt raad bij de eigenaar.
Samen duiken ze achter de computer en blijven een tijdje weg. Wij maar wachten. Andere obers komen bij ons kijken wat we nodig hebben. En wij maar uitleggen dat we wachten om te kunnen betalen. Onze ober komt tussentijds even verslag uitbrengen en zegt dat het nog 5 min. kan duren. En inderdaad na enkele minuten kan Herman opnieuw proberen te betalen en nu gaat het wel goed. Wat een komische toestand. Mensen van de andere tafel krijgen ook mee dat het hier niet zo goed is georganiseerd en we lachen er hartelijk om. Buiten is het niet zo koud dus lopen we nog even een rondje voordat we huiswaarts keren.

Daar kijken we op tv naar een uitzending van BVN.
De hele avond is er een bromgeluid te horen. Vast de airco in de parkeergarage of een afzuigsysteem o.i.d. Herman klaagt bij de receptie omdat het een erg overheersend geluid is. We meten 50 decibel. Ook in de slaapkamer is het goed te horen. Kunnen we zo wel slapen? Het is alsof er een helikopter blijft rondcirkelen.
Herman praat laat op de avond met twee beveiligers en die herkennen het geluid. Al eerder had iemand van de receptie aangeraden om naar een ander appartement te verhuizen.

verder